7. kaş ki, heç başlamasaydı dediyim döyüşlərdir.

hər şeyimi aldı məndən. əsəblərimi, gəncliyimi, ömrümün bir neçə vaxtını, ətrafımdan yüzlərlə insanı aldı bu döyüşlər, hər dəfə şəhid olmuş dostların analarını görəndə ürəyimə ox sancılır sanki, onların üzlərində qəmi oxuya bilirəm. kaş ki, heç müharibə başlamasaydı, heç ümumiyyətlə bu müharibəyə səbəb olacaq hadisələr olmasaydı. nəyə lazım idi axı 3000 can indi torpaq altındadır? nəyə lazım idi axı bu qədər insanı gözüyaşlı qoymaq, axı niyə?

sabah atam, qardaşım gedəcəkdi, situasiyalar hamısı gözümün önündən film kimi keçir. atamı yola salarkən ona sarıla bilməməyim, ona "özünə yaxşı bax" belə deyə bilməməyim. qardaş dediyim heç bir insanla vidalaşa bilməməyim, dostlarımdan birinin dəfninə belə gedə bilmədiyim yadıma düşür, məhləuşağımın "dözə bilmirəm, müharibə bitsin, tərxis olacağam, onda düzələcək psixologiyam" deməsindən hardasa 10 gün sonra günlərlə itkin düşməsinimi deyim, bilmirəm. heç nəyi bilmirəm, amma onu bilirəm ki, bu müharibə bizim hər şeyimizi alıb özüylə apardı. hər şeyimizi.

elə bilirəm sabah yaşayanlar da gedəcək əllərimdən.